Στον κόσμο του «Coward», το σώμα ενός νεαρού άνδρα έχει ήδη προορισμό: να υπηρετήσει, να αντέξει, να πολεμήσει. Η ευαισθησία περισσεύει και ο φόβος χρειάζεται να κρυφτεί. Ο Lukas Dhont επιστρέφει στα ζητήματα της αρρενωπότητας και της ευαλωτότητας που διατρέχουν το έργο του, τοποθετώντας τα μέσα σε έναν μηχανισμό που μετατρέπει τη νεότητα σε αναλώσιμο υλικό. Εκεί, η επιθυμία να αγαπήσεις και να παραμείνεις ζωντανός αποκτά ανατρεπτική δύναμη.
Η ταινία αντλεί μεγάλο μέρος της έντασής της από τη συνύπαρξη της πολεμικής καθημερινότητας με τον κόσμο της παράστασης. Η μεταφορά εφοδίων, η λάσπη και η περισυλλογή των νεκρών εναλλάσσονται με πρόβες, τραγούδια και αυτοσχέδιες μεταμφιέσεις. Το θέατρο δημιουργεί έναν προσωρινό χώρο ελευθερίας, όπου οι στρατιώτες μπορούν να παίξουν με την εικόνα τους και να ανακτήσουν κάτι από την προσωπικότητα που σκεπάζει η στολή.
Μέσα σε αυτόν τον χώρο αναπτύσσεται η σχέση του Pierre με τον Francis. Η σιωπηλή παρουσία του πρώτου συναντά την εξωστρέφεια και τη σκηνική τόλμη του δεύτερου, με τον Dhont να παρατηρεί την έλξη τους μέσα από βλέμματα, δισταγμούς και στιγμές σωματικής εγγύτητας. Ο Emmanuel Macchia και ο Valentin Campagne δίνουν στη σχέση την απαραίτητη ευαισθησία, κάνοντας αισθητό πόσο πολύτιμη μπορεί να γίνει μια ανθρώπινη επαφή όταν το περιβάλλον σου απαιτεί διαρκή συναισθηματική θωράκιση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο η παράσταση γίνεται ανεκτή από τη στρατιωτική ιεραρχία όσο εξυπηρετεί την ψυχαγωγία της. Οι άνδρες μπορούν για λίγο να φορέσουν φορέματα και να εκφραστούν διαφορετικά, αρκεί στη συνέχεια να επιστρέψουν στον προβλεπόμενο ρόλο τους. Αυτή η υπό όρους ελευθερία δίνει πολιτικό βάρος στις σκηνές του θεάτρου και φωτίζει τα όρια της αποδοχής μέσα στον στρατό.
Η φωτογραφία του Frank van den Eeden παρακολουθεί από κοντά τα πρόσωπα και τα σώματα, αναζητώντας την ανθρώπινη παρουσία μέσα σε ένα τοπίο φθοράς. Η ομορφιά των εικόνων, ωστόσο, δημιουργεί και μια δημιουργική ένταση: κάποιες φορές η προσεγμένη σύνθεση και ο ρομαντισμός μοιάζουν να εξωραΐζουν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται τη σκληρότητα του περιβάλλοντος. Αντίστοιχα, ο ρυθμός παρουσιάζει μικρές υποχωρήσεις και ορισμένες συναισθηματικές κορυφώσεις αφήνουν υπερβολικά εμφανή την πρόθεση να συγκινήσουν.
Παρά αυτές τις αδυναμίες, το «Coward» διαθέτει έναν ισχυρό συναισθηματικό πυρήνα. Ο τίτλος του θέτει ένα ερώτημα που συνοδεύει ολόκληρη την ταινία: ποιος δικαιούται να χαρακτηρίζει δειλό έναν άνθρωπο που φοβάται και θέλει να ζήσει; Με τρυφερότητα και ερμηνευτική ακρίβεια, ο Dhont διεκδικεί χώρο για ανθρώπους των οποίων η επιθυμία δεν χωρά στην επίσημη εικόνα του πολεμικού ηρωισμού. Ένα συγκινητικό αντιπολεμικό δράμα για το θάρρος που απαιτείται ώστε να προστατεύσεις ό,τι σε κρατά άνθρωπο.
