Η ιδέα ενός έρωτα που αναπτύσσεται μετά τον θάνατο έχει μια εγγενή μελαγχολία: δύο άνθρωποι ανακαλύπτουν τι θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει μαζί, γνωρίζοντας ότι ο χρόνος τους εξαντλείται. Το «Ghost Song» διαθέτει αυτή την υποσχόμενη αφετηρία, όμως ο Fatih Akin δυσκολεύεται να της δώσει συναισθηματικό βάρος. Η ταινία επενδύει τόσο πολύ στην ομορφιά και στην τραγικότητα της συνθήκης της, ώστε μοιάζει να θεωρεί τη συγκίνηση εξασφαλισμένη.
Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται στην ανάπτυξη του ζευγαριού. Η κεραυνοβόλα έλξη καλείται να στηρίξει έναν μεγάλο, σχεδόν υπερβατικό έρωτα, χωρίς οι χαρακτήρες να αποκτούν ανάλογο βάθος. Η αίσθηση ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι μοναδικοί ο ένας για τον άλλον προκύπτει περισσότερο από τον τρόπο που τους κινηματογραφεί ο Akin παρά από όσα μαθαίνουμε για τη σχέση τους. Έτσι, η απώλεια παραμένει συχνά μια δραματική ιδέα, αντί να γίνεται προσωπικό βίωμα για τον θεατή.
Η δομή των σαράντα ημερών θα μπορούσε να προσδώσει επείγοντα χαρακτήρα σε κάθε συνάντηση. Στην πράξη, όμως, η επανάληψη των επισκέψεων δεν συνοδεύεται πάντοτε από ουσιαστική εξέλιξη. Η ταινία επιστρέφει στην ίδια συναισθηματική κατάσταση, παρατείνοντας τον αποχαιρετισμό χωρίς να εμπλουτίζει αρκετά όσα διακυβεύονται. Οι διάλογοι επιβαρύνουν αυτή την αδυναμία όταν προσπαθούν να εκφράσουν ευθέως όσα οι εικόνες έχουν ήδη υποδείξει.
Υπάρχουν, βέβαια, στοιχεία που συγκρατούν το ενδιαφέρον. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Frank Griebe χαρίζει στο νυχτερινό Αμβούργο γοητεία, ενώ η μουσική συνδέει την αστική καθημερινότητα με τις πολιτισμικές καταβολές των ηρώων. Η Mariam Dawoud διαθέτει επίσης μια αμεσότητα που προσφέρει στιγμές φυσικότητας ακόμη και εκεί όπου το σενάριο γίνεται υπερβολικά επεξηγηματικό. Αυτές οι αρετές, ωστόσο, λειτουργούν περισσότερο ως μεμονωμένες ανάσες μέσα σε ένα σχηματικό ρομάντζο.
Η μουσουλμανική πίστη, το πένθος και η δυνατότητα επικοινωνίας με τους νεκρούς προσφέρουν ενδιαφέρουσες προοπτικές. Η επεξεργασία τους παραμένει περιορισμένη, καθώς η ταινία προτιμά να διατηρεί την παραμυθένια ατμόσφαιρα παρά να διερευνά τις αντιφάσεις που γεννά η συνθήκη της. Όσο πλησιάζει στην κορύφωση, η συναισθηματική έμφαση βαραίνει και ο ρομαντισμός γλιστρά προς το κιτς.
Το «Ghost Song» έχει ειλικρινείς προθέσεις και ορισμένες όμορφες εικόνες, αλλά η ειλικρίνεια δεν αρκεί για να καλύψει την έλλειψη δραματουργικής ουσίας. Ένα ρομάντζο για τον έρωτα, την απώλεια και την ανάγκη να αφήσουμε κάποιον να φύγει, που καταλήγει να περιγράφει επίμονα τη συγκίνηση την οποία δυσκολεύεται να προκαλέσει.
