Πόσο κοντά μπορείς να σταθείς στην εξουσία χωρίς να μολυνθείς από αυτήν; Και ποιος αποφασίζει αν υπήρξες σωτήρας, συνεργός ή απλώς ένας άνθρωπος που φρόντισε εγκαίρως να αφηγηθεί την πιο συμφέρουσα εκδοχή της ζωής του; Το «I Is Another» του Felix Randau βρίσκει σε αυτά τα ερωτήματα το υλικό ενός υποβλητικού ψυχολογικού θρίλερ, στο οποίο η διεκδίκηση της αλήθειας γίνεται αγώνας για τον έλεγχο της συζήτησης.
Η επιλογή του τρένου δίνει στην αντιπαράθεση μια εύστοχη χωρική διάσταση. Οι χαρακτήρες βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση, παραμένοντας εγκλωβισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλο. Οι περιορισμένοι χώροι εντείνουν την αμηχανία και μετατρέπουν την ευγένεια σε εύθραυστη ανακωχή. Κάθε ερώτηση μπορεί να αποκαλύψει μια αντίφαση, κάθε απάντηση να αλλάξει τους όρους της αναμέτρησης.
Ο Claes Bang αποτελεί το ισχυρότερο χαρτί της ταινίας. Ο Kersten του διαθέτει αυτοπεποίθηση, ευφράδεια και την άνεση κάποιου που έχει επαναλάβει αρκετές φορές την ιστορία του ώστε να ξέρει πώς να γοητεύσει τον ακροατή. Πίσω από αυτή την εικόνα διακρίνεται η αγωνία ενός ανθρώπου που θέλει να εξασφαλίσει τη θέση του στην Ιστορία. Ο Bang αφήνει τη γοητεία και τη ματαιοδοξία να συνυπάρχουν, κρατώντας ανοιχτό το ερώτημα πόσο απέχει η ανάγκη αναγνώρισης από την ανάγκη αυτοδικαίωσης.
Απέναντί του, η Valerie Pachner δίνει στην επίμονη δημοσιογράφο την απαραίτητη οξύτητα. Η δυσπιστία της ασκεί πίεση στον συνομιλητή της, ενώ η δική της επιθυμία για επαγγελματική δικαίωση περιπλέκει τη συνάντηση. Έτσι, η συζήτηση αποκτά ενδιαφέρον και ως σύγκρουση δύο ανθρώπων που έχουν επενδύσει σε διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ιστορίας.
Ο Randau αγγίζει ένα ουσιαστικό ζήτημα: η αξιολόγηση μιας πράξης δυσκολεύει όταν τα αποτελέσματά της συνυπάρχουν με αμφίβολα κίνητρα. Η πιθανότητα να έχεις βοηθήσει ανθρώπους δεν ακυρώνει αυτομάτως τις ευθύνες σου, όπως και η ματαιοδοξία δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι κάθε ισχυρισμός σου είναι ψευδής. Αυτή η δυσάρεστη συνύπαρξη δίνει στην ταινία την ηθική της ένταση.
Η κατασκευή παρουσιάζει και αδυναμίες. Οι αναδρομές διακόπτουν κάποιες φορές τη δυναμική της συνέντευξης, εξηγώντας περιστατικά εκεί όπου η αβεβαιότητα των λέξεων αρκούσε για να κρατήσει το ενδιαφέρον. Η σκηνοθεσία παραμένει περισσότερο συμβατική από όσο υπόσχεται η πολυπλοκότητα του θέματος. Ωστόσο, οι ερμηνείες και η επίμονη διερεύνηση της προσωπικής ευθύνης διατηρούν το βάρος της αναμέτρησης.
Το «I Is Another» αφήνει μια ανησυχία που ξεπερνά την ιστορική του περίοδο: πόσο εύκολα η πειστική αφήγηση μπορεί να υποκαταστήσει την απόδειξη. Ένα ευφυές και καλοπαιγμένο δράμα, με τον Claes Bang να ενσαρκώνει εξαιρετικά έναν άνθρωπο που διεκδικεί, μαζί με τη δικαίωση, το δικαίωμα να ορίσει ποιος υπήρξε.
