Ένα έγκλημα στη μέση του παγωμένου βόρειου Καναδά γίνεται η αφορμή για μια ιστορία που ενδιαφέρεται λιγότερο για την ταυτότητα του δολοφόνου και περισσότερο για τους ανθρώπους που το σύστημα έχει ήδη καταδικάσει, προτού καν ξεκινήσει η έρευνα. Ο Rodrigue Jean επιστρέφει με ένα υποτονικό, σχεδόν υπνωτιστικό δράμα, στο οποίο η σιωπή λειτουργεί τόσο ως μηχανισμός επιβίωσης όσο και ως αποτέλεσμα μιας βαθιά ριζωμένης κοινωνικής αδικίας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Alupa, ένας Ινουίτ μηχανικός που εργάζεται σε φορτηγό πλοίο και διατηρεί κρυφή ερωτική σχέση με τον μάγειρα Alex. Όταν ο τελευταίος βρίσκεται δολοφονημένος, ο Alupa μετατρέπεται σε βασικό ύποπτο, ερχόμενος αντιμέτωπος με ένα περιβάλλον όπου η φυλετική προκατάληψη, η ομοφοβία και οι σχέσεις εξουσίας καθορίζουν ποιος έχει το δικαίωμα να ακουστεί και ποιος είναι καταδικασμένος να παραμείνει σιωπηλός.
Η μεγαλύτερη αρετή της ταινίας εντοπίζεται αναμφίβολα στην ατμόσφαιρά της. Η εξαιρετική φωτογραφία του Mathieu Laverdière αποτυπώνει τα αχανή, παγωμένα τοπία και τους μεταλλικούς διαδρόμους του πλοίου, δημιουργώντας μια διαρκή αίσθηση απομόνωσης και ασφυξίας. Παράλληλα, ο πρωτοεμφανιζόμενος Christopher Angatookalook παραδίδει μια αξιοσημείωτα εσωτερική ερμηνεία, μεταφέροντας με το βλέμμα και τις ανεπαίσθητες εκφράσεις του όσα ο χαρακτήρας του αδυνατεί ή φοβάται να διατυπώσει.
Ωστόσο, η αφηγηματική εγκράτεια δεν μεταφράζεται πάντοτε σε κινηματογραφικό βάθος. Η μη γραμμική αφήγηση, παρότι αρχικά δημιουργεί ενδιαφέρον γύρω από τις συνθήκες του εγκλήματος, καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με μια τεχνητή προσπάθεια διατήρησης του μυστηρίου παρά με οργανικό στοιχείο της ιστορίας. Οι συνεχείς χρονικές μετατοπίσεις και η επίμονη αποσιώπηση πληροφοριών δυσκολεύουν τη συναισθηματική σύνδεση με τους χαρακτήρες, ενώ η δίωρη διάρκεια δοκιμάζει την υπομονή χωρίς να ανταμείβει πάντοτε την επένδυση του θεατή.
Αντίστοιχα, η σχέση των δύο ανδρών, που θα έπρεπε να αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας, δεν αναπτύσσεται με την απαιτούμενη ουσιαστικότητα. Ο Jean μοιάζει τόσο προσηλωμένος στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας μελαγχολίας, ώστε παραμελεί ορισμένες από τις δραματουργικές δυνατότητες της ιστορίας του. Ακόμη και οι υπαινιγμοί μιας σχεδόν μεταφυσικής παρουσίας λειτουργούν περισσότερο ως αισθητικά ευρήματα παρά ως πραγματικά αναγκαίες προσθήκες.
Το Labrador – Autopsy of Silence διαθέτει σημαντικές θεματικές φιλοδοξίες, ενδιαφέρουσα κοινωνικοπολιτική ματιά και αδιαμφισβήτητη σκηνοθετική ταυτότητα. Η προσέγγισή του απέναντι στην αποικιοκρατική κληρονομιά του Καναδά και τη θεσμική αντιμετώπιση των αυτοχθόνων πληθυσμών είναι ουσιαστική, χωρίς να καταφεύγει σε εύκολους διδακτισμούς. Παρ’ όλα αυτά, η επιμονή του στη βραδύτητα και την ελλειπτικότητα δημιουργεί μια απόσταση που η εντυπωσιακή οπτική του γλώσσα δεν κατορθώνει πάντοτε να γεφυρώσει.
