Η τηλεόραση υπήρξε ανέκαθεν ένα πανίσχυρο εργαλείο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η ανάγκη για ενημέρωση υποχωρεί μπροστά στη δίψα για τηλεθέαση και η απονομή δικαιοσύνης μετατρέπεται σε ένα καλοστημένο θέαμα δημόσιου εξευτελισμού; Με το Primetime, ο Lance Oppenheim επιχειρεί να εξερευνήσει αυτή την προβληματική, επιστρέφοντας σε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες τηλεοπτικές επιτυχίες της αμερικανικής πραγματικότητας των αρχών του 21ου αιώνα. Το αποτέλεσμα είναι ένα καλαίσθητο, κατά στιγμές καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο, ωστόσο, αποδεικνύεται λιγότερο διεισδυτικό απ’ όσο φιλοδοξεί.
Βρισκόμαστε στο 2006, όταν η εκπομπή To Catch a Predator του NBC γνωρίζει τεράστια επιτυχία, παγιδεύοντας υπόπτους για σεξουαλικά εγκλήματα κατά ανηλίκων και εκθέτοντάς τους μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Ο παρουσιαστής Chris Hansen, τον οποίο υποδύεται ο Robert Pattinson, βρίσκεται στο απόγειο της δημοτικότητάς του, αλλά η διατήρηση της επιτυχίας απαιτεί ολοένα μεγαλύτερες υπερβάσεις. Καθώς οι παραγωγοί αναζητούν την επόμενη μεγάλη τηλεοπτική αποκάλυψη, η γραμμή ανάμεσα στη δημοσιογραφική έρευνα και την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης εξαθλίωσης γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη.
Ο Oppenheim, προερχόμενος από τον χώρο του ντοκιμαντέρ, γνωρίζει πώς να αναδεικνύει την παράδοξη σχέση ανάμεσα στην πραγματικότητα και την κατασκευασμένη εικόνα της. Η σκηνοθεσία του διαθέτει έντονη οπτική ταυτότητα, με τη φωτογραφία του David Bolen να δημιουργεί ένα ασφυκτικό περιβάλλον γεμάτο τεχνητό φωτισμό, σκοτεινές αποχρώσεις και μια σχεδόν νοσηρή αίσθηση παρακμής. Οι χώροι των τηλεοπτικών παραγωγών, τα προαστιακά σπίτια και τα δωμάτια των ξενοδοχείων αποκτούν μια απειλητική διάσταση, αποτυπώνοντας έναν κόσμο όπου η κάμερα δεν αποτελεί απλώς μέσο καταγραφής, αλλά ενεργό παράγοντα διαμόρφωσης των γεγονότων.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας εξαιρετικός Robert Pattinson, ο οποίος συνεχίζει να επιλέγει ρόλους που του επιτρέπουν να απομακρύνεται από την παραδοσιακή εικόνα του κινηματογραφικού πρωταγωνιστή. Ο Chris Hansen που παρουσιάζει δεν είναι ούτε ένας αφοσιωμένος υπερασπιστής της δικαιοσύνης ούτε ένας μονοδιάστατος καιροσκόπος. Είναι ένας άνθρωπος που έχει αρχίσει να ταυτίζει την προσωπική του αξία με τη δημόσια εικόνα του, αδυνατώντας σταδιακά να διακρίνει την αποστολή του από τη φιλοδοξία του. Εξίσου αξιοσημείωτη είναι η Merritt Wever στον ρόλο της παραγωγού Andie Bender, η οποία προσδίδει στην ιστορία μια ενδιαφέρουσα διάσταση επαγγελματικού κυνισμού και ηθικής αμφισημίας.
Εντούτοις, το σημαντικότερο πρόβλημα του Primetime είναι πως η σκηνοθετική του επιδεικτικότητα συχνά υπερκαλύπτει την ουσία της ιστορίας του. Ο Oppenheim επιμένει σε μια υπερβολικά στιλιζαρισμένη προσέγγιση, καταφεύγοντας σε εντυπωσιακές συνθέσεις και συμβολισμούς που, αντί να ενισχύουν την κριτική του, καταλήγουν να αποσπούν την προσοχή από αυτήν. Υπάρχει μάλιστα μια αξιοσημείωτη ειρωνεία στο γεγονός ότι μια ταινία που καταγγέλλει τη μετατροπή της πραγματικής ανθρώπινης δυστυχίας σε θέαμα μοιάζει τόσο γοητευμένη από τη δική της αισθητική αναπαράσταση αυτής της δυστυχίας.
Παράλληλα, το σενάριο του Ajon Singh θέτει μια σειρά από ουσιαστικά ερωτήματα σχετικά με τη δημοσιογραφική δεοντολογία, τη δημόσια διαπόμπευση και την εμπορευματοποίηση της δικαιοσύνης, χωρίς όμως να καταφέρνει να τα εξερευνήσει σε ικανοποιητικό βάθος. Οι ηθικές αντιφάσεις των χαρακτήρων παρουσιάζονται με αρκετή σαφήνεια, αλλά σπάνια αποκτούν την πολυπλοκότητα που θα μπορούσε να μετατρέψει την ιστορία σε μια πραγματικά αιχμηρή κοινωνική σάτιρα. Η ταινία γνωρίζει πολύ καλά τι επιθυμεί να καταγγείλει, όχι όμως πάντοτε τι καινούργιο έχει να προσθέσει στη σχετική συζήτηση.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές όσο η αφήγηση πλησιάζει στην κορύφωσή της. Η σταδιακή κλιμάκωση των επιχειρήσεων και η εμμονή με την εξασφάλιση ενός ολοένα μεγαλύτερου τηλεοπτικού γεγονότος οδηγούν σε μια δραματουργική εξέλιξη που μοιάζει περισσότερο προδιαγεγραμμένη παρά αναπόφευκτη. Αντί η ένταση να προκύπτει οργανικά από τις εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων, συχνά επιβάλλεται από τη σκηνοθεσία, με αποτέλεσμα το φινάλε να χάνει μέρος της συναισθηματικής και ηθικής του βαρύτητας.
Το Primetime αποτελεί αναμφίβολα μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική απόπειρα, με δυνατές ερμηνείες, αξιοπρόσεκτη φωτογραφία και μια θεματική που παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη στην εποχή των κοινωνικών δικτύων και της διαδικτυακής διαπόμπευσης. Ωστόσο, πίσω από την εντυπωσιακή του επιφάνεια κρύβεται μια μάλλον συμβατική προσέγγιση, η οποία δυσκολεύεται να ξεπεράσει τις προφανείς διαπιστώσεις της.
Μια ταινία που επιθυμεί να αποκαλύψει τους μηχανισμούς του θεάματος, αλλά τελικά παγιδεύεται και η ίδια στη γοητεία τους.
