Η Τελευταία Κλήση του Σερίφ Φράνσις μάς μεταφέρει στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000, όπου μια κλοπή όπλων και μια ομηρία σε διαμέρισμα στο Παγκράτι φέρνουν σε σύγκρουση αστυνομία, media και έναν απρόβλεπτο εγκληματία. Εμπνευσμένη από το γνωστό περιστατικό του Σορίν Ματέι, η ταινία στήνει ένα κλειστοφοβικό σκηνικό με πολλαπλές οπτικές, από το διαμέρισμα της ομηρίας μέχρι το τηλεοπτικό στούντιο που μεταδίδει την κρίση σε πραγματικό χρόνο.
Το μεγαλύτερο της πλεονέκτημα είναι η ένταση που καταφέρνει να χτίσει. Η αίσθηση εγκλωβισμού λειτουργεί, οι ερμηνείες, ειδικά του Ορφέα Αυγουστίδη και της Μαρίας Ναυπλιώτου, δίνουν βάρος στην ιστορία, ενώ το δίπολο “media vs πραγματικότητα” προσθέτει ενδιαφέρον επίπεδο στην αφήγηση, με το ensemble cast να το υποστηρίζει στο 100%, με τις ερμηνείες του Γιώργου Μπένου, του Δημήτρη Λάλου, της Ρένιας Λουιζίδου, του Βαγγέλη Ρίσβα, του Ερρίκου Λίτση και του Νίκου Ψαρρά. Υπάρχει μια ξεκάθαρη προσπάθεια να συνδυαστεί το true crime με ένα πιο σύγχρονο, σχεδόν νεο-νουάρ ύφος, κάτι που σπανίζει στο ελληνικό σινεμά και από μόνο του κάνει την ταινία να ξεχωρίζει.
Ωστόσο, εκεί που περιμένεις να απογειωθεί, η Τελευταία Κλήση δείχνει να κρατιέται λίγο πίσω. Οι πολλαπλές γραμμές αφήγησης δεν δένουν πάντα οργανικά, ενώ σε κάποια σημεία η ταινία μοιάζει να πατάει περισσότερο στη θεματική της παρά στο καθαρό δραματουργικό χτίσιμο. Η ένταση υπάρχει, αλλά δεν κορυφώνεται πάντα με τον τρόπο που θα έπρεπε, αφήνοντας μια ελαφριά αίσθηση ανεκπλήρωτου.
Συνολικά, πρόκειται για μια αξιόλογη προσπάθεια που δείχνει ξεκάθαρα τις δυνατότητες του ελληνικού crime σινεμά. Δεν είναι απόλυτα ισορροπημένη, αλλά έχει ταυτότητα, ένταση και ενδιαφέρον.
