Η μουσική στον κινηματογράφο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία αφήγησης, ικανό να εκφράσει συναισθήματα που ακόμη και οι πιο προσεγμένοι διάλογοι αδυνατούν να αποτυπώσουν. Στο Behemoth!, ο Tony Gilroy επιχειρεί να αντιστρέψει αυτή τη σχέση, δημιουργώντας μια ταινία στην οποία η μουσική αφηγείται την ιστορία. Πρόκειται για μια φιλόδοξη επιστροφή στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους, δεκατέσσερα χρόνια μετά το The Bourne Legacy, η οποία, παρά τις ενδιαφέρουσες ιδέες και την εξαιρετική ερμηνεία του Pedro Pascal, δυσκολεύεται να βρει την απαραίτητη αφηγηματική συνοχή.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Alex Serian, ένας ταλαντούχος τσελίστας που επιστρέφει στο Λος Άντζελες έπειτα από δύο δεκαετίες προσωπικών και επαγγελματικών περιπλανήσεων. Έχοντας αφιερώσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στη μουσική, ο Alex μοιάζει να έχει χάσει την ικανότητα να διαχειρίζεται οτιδήποτε βρίσκεται έξω από αυτήν. Οι οικογενειακές του σχέσεις είναι προβληματικές, οι ερωτικές του επιλογές χαρακτηρίζονται από αστάθεια και η επαγγελματική του πορεία, παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, δεν έχει αποκτήσει την κατεύθυνση που κάποτε ονειρευόταν. Η επιστροφή του στην πόλη λειτουργεί ως αφορμή για μια αναδρομή στις επιλογές που τον οδήγησαν σε αυτό το σημείο.
Ο Gilroy επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία μέσα από μια κατακερματισμένη χρονική δομή, όπου το παρόν διακόπτεται διαρκώς από αναμνήσεις, παλαιότερες σχέσεις και στιγμές που καθόρισαν την προσωπικότητα του πρωταγωνιστή. Η συγκεκριμένη επιλογή διαθέτει ενδιαφέρον, ιδιαίτερα όταν οι χρονικές μετατοπίσεις συνδέονται με τη μουσική που ο Alex εκτελεί στο στούντιο ηχογράφησης. Οι συνθέσεις μετατρέπονται σε γέφυρες ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, δημιουργώντας στιγμές στις οποίες η εικόνα και ο ήχος αποκτούν μια σχεδόν ονειρική ποιότητα.
Ωστόσο, η αφηγηματική πολυπλοκότητα δεν συνεπάγεται απαραίτητα και συναισθηματικό βάθος. Παρότι η ταινία επιχειρεί να παρουσιάσει τη ζωή του Alex ως μια σύνθεση διαφορετικών εμπειριών, οι επιμέρους ιστορίες δεν συνδέονται πάντοτε με οργανικό τρόπο. Οι συνεχείς αναδρομές διακόπτουν τη δραματική εξέλιξη, ενώ αρκετά επεισόδια μοιάζουν περισσότερο με αποσπασματικές αναμνήσεις παρά με ουσιαστικά κομμάτια ενός ολοκληρωμένου πορτρέτου. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που διαθέτει ενδιαφέρουσες μεμονωμένες στιγμές, αλλά δυσκολεύεται να τις ενώσει σε ένα πραγματικά συνεκτικό σύνολο.
Αντίστοιχα προβληματική είναι η ανάπτυξη των δευτερευόντων χαρακτήρων. Οι γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του Alex, οι οικογενειακές του σχέσεις και οι νεότεροι μουσικοί με τους οποίους έρχεται σε επαφή λειτουργούν κυρίως ως αφορμές για την προσωπική του ενδοσκόπηση. Η Olivia Wilde και η Eva Victor προσπαθούν να προσδώσουν προσωπικότητα στους χαρακτήρες τους, ωστόσο το σενάριο δεν τους παραχωρεί πάντοτε τον απαραίτητο χώρο. Ακόμη και η σχέση του Alex με τον αδελφό του, τον οποίο υποδύεται ο Will Arnett, διαθέτει ενδιαφέρουσες προοπτικές που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτες.
Το σημαντικότερο πρόβλημα, όμως, εντοπίζεται στον ίδιο τον πρωταγωνιστή. Ο Alex είναι ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη, αλλά αδυνατεί να διαχειριστεί τις προσωπικές του σχέσεις. Πρόκειται για ένα γνώριμο κινηματογραφικό αρχέτυπο, το οποίο θα μπορούσε να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον μέσα από μια βαθύτερη διερεύνηση των αντιφάσεών του. Αντίθετα, η ταινία μοιάζει συχνά να θεωρεί την καλλιτεχνική του ευαισθησία επαρκή εξήγηση για τη συναισθηματική του ανωριμότητα. Έτσι, ενώ καλούμαστε να κατανοήσουμε τις επιλογές του, σπανίως αποκτούμε μια ουσιαστική εικόνα των ανθρώπων που επηρεάζονται από αυτές.
Ευτυχώς, ο Pedro Pascal καταφέρνει να προσδώσει στον χαρακτήρα μια πολυπλοκότητα που το σενάριο δεν κατορθώνει πάντοτε να εξασφαλίσει. Αποφεύγοντας τις έντονες δραματικές εξάρσεις, ο ηθοποιός βασίζεται κυρίως στη σωματική του παρουσία, στις μικρές αλλαγές της έκφρασής του και σε μια διαρκή αίσθηση εσωτερικής κόπωσης. Ο Alex μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα συμπαθής, όμως ο Pascal τον καθιστά ανθρώπινο, αποτυπώνοντας την αμηχανία ενός ανθρώπου που μπορεί να εκφράσει τα πάντα μέσα από ένα μουσικό όργανο, αλλά ελάχιστα όταν καλείται να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Είναι μια ερμηνεία που συχνά ξεπερνά τις δυνατότητες του ίδιου του υλικού.
Εκεί όπου το Behemoth! ξεχωρίζει πραγματικά είναι στη μουσική του. Ο Gilroy συνεργάζεται με εννέα συνθέτες, ανάμεσά τους οι Michael Giacchino, Alan Silvestri, James Newton Howard και Michael Abels, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα πλούσιο ηχητικό σύμπαν. Η μουσική δεν αποτελεί απλώς ένα αισθητικό συμπλήρωμα, αλλά αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο, σχολιάζοντας και επαναπροσδιορίζοντας όσα συμβαίνουν στην οθόνη. Σε ορισμένες σκηνές, η σύνδεση ανάμεσα στις συνθέσεις και τις αναμνήσεις του Alex δημιουργεί στιγμές πραγματικής κινηματογραφικής ομορφιάς, υπενθυμίζοντας τη μοναδική ικανότητα της έβδομης τέχνης να συνδυάζει διαφορετικές μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης.
Η φωτογραφία του Damián García και το μοντάζ του John Gilroy ενισχύουν αυτή την προσέγγιση, δημιουργώντας μια ρευστή οπτική γλώσσα που συχνά ακολουθεί τον ρυθμό της μουσικής. Ωστόσο, η τεχνική αρτιότητα δεν αρκεί για να καλύψει τις αφηγηματικές αδυναμίες. Η διάρκεια των δύο και πλέον ωρών μοιάζει υπερβολική για μια ιστορία που επανέρχεται διαρκώς στα ίδια συναισθηματικά αδιέξοδα, ενώ η εναλλαγή ανάμεσα στο οικογενειακό δράμα, τις ερωτικές αναμνήσεις και τον στοχασμό γύρω από την καλλιτεχνική δημιουργία δεν επιτυγχάνει πάντοτε την απαραίτητη ισορροπία.
Υπάρχει, μάλιστα, μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στον πυρήνα της ταινίας. Ο Gilroy επιχειρεί να εξερευνήσει τη δύναμη της μουσικής να προσδίδει συνοχή σε εμπειρίες που διαφορετικά μοιάζουν ασύνδετες, αλλά η ίδια η ταινία αδυνατεί συχνά να εφαρμόσει αυτή την ιδέα στη δραματουργία της. Οι συνθέσεις λειτουργούν ως συνδετικός ιστός ανάμεσα στις διαφορετικές χρονικές περιόδους, χωρίς όμως να μπορούν να αντικαταστήσουν την ουσιαστική ανάπτυξη των χαρακτήρων. Η μουσική δημιουργεί συναισθήματα που η αφήγηση δεν έχει πάντοτε καταφέρει να κερδίσει.
Το Behemoth! αποτελεί τελικά ένα ενδιαφέρον αλλά άνισο κινηματογραφικό πείραμα. Η εξαιρετική ερμηνεία του Pedro Pascal, η εντυπωσιακή μουσική επένδυση και ορισμένες πραγματικά εμπνευσμένες σκηνοθετικές επιλογές συνυπάρχουν με μια κατακερματισμένη αφήγηση, επιφανειακά αναπτυγμένους χαρακτήρες και μια συναισθηματική κορύφωση που δεν διαθέτει την απαιτούμενη προετοιμασία. Ο Tony Gilroy έχει δημιουργήσει μια ταινία με εμφανή αγάπη για τη μουσική και τους ανθρώπους που την υπηρετούν, αλλά όχι απαραίτητα με την ίδια κατανόηση για τους χαρακτήρες που προσπαθεί να σκιαγραφήσει.
Μια ταινία που γνωρίζει πολύ καλά πώς να χρησιμοποιεί τη μουσική για να δημιουργήσει συναισθήματα, αλλά δυσκολεύεται να αφηγηθεί μια ιστορία που θα μπορούσε να τα προκαλέσει ακόμη και μέσα στην απόλυτη σιωπή.





