Το Wonder Man είναι από τις σειρές που καταλαβαίνεις γρήγορα ότι δεν θέλουν να αρέσουν σε όλους. Και αυτό, σε ένα MCU που συχνά παίζει εκ του ασφαλούς, είναι από μόνο του θετικό. Πρόκειται για μια αυτοαναφορική, σχεδόν σατιρική ματιά στον μύθο του υπερήρωα, ντυμένη με Hollywood meta σχόλια, υπαρξιακή κόπωση και ελεγχόμενο κυνισμό.

Η σειρά λειτουργεί καλύτερα όταν εστιάζει στον ίδιο τον χαρακτήρα του Simon Williams: έναν ήρωα που δεν μοιάζει ποτέ πραγματικά άνετος με τον ρόλο του. Η ερμηνεία του Yahya Abdul-Mateen II κρατά τη σειρά όρθια, δίνοντας έναν Wonder Man πιο ανθρώπινο, πιο αμήχανο, συχνά πιο ενδιαφέρον ως ηθοποιό παρά ως υπερήρωα. Εκεί βρίσκεται και η ουσία της σειράς.

Ωστόσο, το Wonder Man δεν αποφεύγει τα προβλήματά του. Ο ρυθμός είναι άνισος, με επεισόδια που μοιάζουν να έχουν ξεκάθαρη θεματική κατεύθυνση και άλλα που εγκλωβίζονται στη δική τους εξυπνάδα. Το meta στοιχείο, αν και αρχικά φρέσκο, κάποιες στιγμές επαναλαμβάνεται χωρίς να προσθέτει νέο βάθος, δίνοντας την αίσθηση ότι η σειρά φοβάται να ξεφύγει πλήρως από το σχόλιο και να βουτήξει στο συναίσθημα.

Η δράση υπάρχει, αλλά ποτέ δεν είναι το ζητούμενο, κάτι που θα απογοητεύσει όσους περιμένουν κλασικό Marvel θέαμα, αλλά θα εκτιμηθεί από θεατές που αναζητούν χαρακτήρα και θεματική συνέπεια.