Το The Richest Woman in the World συνιστά την πιο πρόσφατη ταινία της Isabelle Huppert – που τουλάχιστον έχει κυκλοφορήσει, γιατί όπως ενημέρωσε τους θεατές στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχει έκτοτε γυρίσει άλλες τρεις. Η έμπειρη ηθοποιός ενσαρκώνει τη Marianne Farrère, μια πανίσχυρη επιχειρηματία, κληρονόμο μίας αυτοκρατορίας, η οποία τυγχάνει και η πιο πλούσια γυναίκα στη Γαλλία. Η υπόθεση του Thierry Klifa εμπνέεται από το σκάνδαλο της Liliane Bettencourt, CEO επί σειρά ετών στη L’Oréal, αλλά παίρνει τον δρόμο της αλχημείας ανάμεσα στη σάτιρα, το δράμα και την κοινωνική κριτική.
Η πρώτη πράξη βάζει τους χαρακτήρες, τη σύγκρουση εξουσίας και εύνοιας και το παιχνίδι αλληλεπίδρασης μεταξύ της Marianne και του φιλόδοξου μεν, αισχρού και αηδιαστικού δε φωτογράφου Pierre-Alain (Laurent Lafitte) με ένταση που κρατά. Στη συνέχεια, η ταινία δείχνει τα πραγματικά της χαρίσματα: η Huppert κυριαρχεί σε κάθε σκηνή. Είναι ψυχρή, δυναμική, αλλά ταυτόχρονα εύθραυστη κάτω από την επιφάνεια της εξουσίας. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και για τον Laurent Lafitte, που παρέδωσε μία αξιομνημόνευτα ανατριχιαστική και παράλληλα απολαυστική ερμηνεία.
Οι εικόνες είναι κομψές, η ατμόσφαιρα πολυτελής αλλά με υποδόριο κριτικό βλέμμα προς τη χλιδή. Η σκηνοθεσία, αν και δεν απογειώνεται σε κάθε λεπτό, βρίσκει στιγμές όπου το «παρασκήνιο» της οικογένειας και της πολιτικής εξουσίας αποκαλύπτεται με σοφία. Το στιλ της ταινίας – από τα τοπία της υπερβολής ως τις στιγμές της σιωπής – λειτουργεί πολύ καλά.
Βέβαια, ο ρυθμός κάποιες φορές διασπάται από περιττές αφηγηματικές παρεκβάσεις (όπως οι faux-interview σκηνές) που αφαιρούν λίγο από τη συνοχή. Παρά αυτό, για όσους απολαμβάνουν ένα έξυπνο, δυναμικό πορτρέτο εξουσίας, πλούτου και χειραγώγησης, η ταινία αποδίδει μεστά.
