Pillion – Φεστιβαλικές Κριτικές #8
9 Νοεμβρίου, 2025
Pillion - Φεστιβαλικές Κριτικές #8
Είδος: Δράμα
Σκηνοθεσία: Χάρι Λάιτον
Ηθοποιοί: Harry Melling, Alexander Skarsgård
Διάρκεια: 106′
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Καταλληλότητα: Κ-18
Ο Χάρι Λάιτον διασκευάζει τη νουβέλα Box Hill του Άνταμ Μαρς-Τζόουνς και παραδίδει μια queer ιστορία ενηλικίωσης τόσο απροσδόκητη όσο και αφοπλιστικά ρομαντική. Ο Κόλιν (Χάρι Μέλινγκ), ένας ντροπαλός νεαρός στη βρετανική επαρχία, ζει μια σχεδόν ασήμαντη ζωή μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τον Ρέι (Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ), έναν μυστηριώδη μηχανόβιο που τον εισάγει σε μια σχέση υποταγής και κυριαρχίας. Το φιλμ παρακολουθεί αυτή τη σχέση χωρίς ηθικολογίες, με ψύχραιμη ματιά, τρυφερότητα και κατανόηση, με χιούμορ και αλήθεια, μετατρέποντας μια υποτιθέμενα «σοκαριστική» δυναμική σε αφορμή για μια βαθιά διερεύνηση της επιθυμίας, της μοναξιάς, της εμπιστοσύνης, της άρνησης κάθε σιγουριάς και της ανάγκης του ανήκειν. Χτίζοντας χωρίς στερεότυπα και με δημιουργική αυτοπεποίθηση μια φαινομενικά ασύμμετρη ερωτική σχέση, η ταινία ανακαλύπτει, πάνω απ’ όλα, μια ακραιφνώς ρομαντική ιστορία, καταγράφοντας παράλληλα με απόλυτη ειλικρίνεια μια πλευρά της queer εμπειρίας που σπάνια συναντάμε στη μεγάλη οθόνη.
Pillion – Φεστιβαλικές Κριτικές #8

Το Pillion, η νέα ταινία του Harry Lighton (που βασίζεται στο μυθιστόρημα Box Hill του Adam Mars‑Jones) ξεκινά από μια απλή συνάντηση: ο ντροπαλός Κόλιν (Harry Melling), που δουλεύει ως υπάλληλος σε χώρους στάθμευσης και τραγουδά σε κλαμπ α καπέλα, συναντά τον μυστηριώδη μηχανόβιο Ρέι (Alexander Skarsgård) και μπλέκει σε μια σχέση κυριαρχίας–υποταγής.

Η σκηνοθεσία του Lighton είναι ρηξικέλευθη για πρώτο φιλμ: δεν αποφεύγει το τολμηρό, δεν καταφεύγει στην εύκολη συναισθηματική φόρμουλα, αλλά επιχειρεί να αιχμαλωτίσει τις αποχρώσεις μιας σχέσης που τόσο μοιάζει με εξουσία όσο και με πόθο.

Το «Pillion» ξεχωρίζει για το πώς λειτουργεί ο ρυθμός και η φόρμα. Η κινηματογράφηση και η ατμόσφαιρα δημιουργούν ένα ανάμεικτο δοχείο: η φαινομενική «ροή» της καθημερινότητας του Κόλιν (τα μικρά του λάθη, η ρουτίνα, το οικείο) συγκρούεται με την είσοδο του επιβλητικού, σιωπηλού και ελκυστικού Ρέι. Ο Σκάρσγκαρντ κατορθώνει με την παρουσία του να γεμίζει την οθόνη χωρίς πολλές λέξεις, και παράλληλα ο Μένινγκ αποδεικνύει ότι μπορεί να κρατήσει ένα ρόλο που απαιτεί ευάλωτο εσωτερικό κόσμο.

Επιπλέον, η ταινία δεν φοβάται το σεξ. Αρχικά είναι ένα σημαντικό shock factor, εν συνεχεία όμως ενσωματώνεται στην αφήγηση ως έκφραση επιθυμίας και αμφιθυμίας.

Το Pillion δεν έχει απολύτως κανέναν λόγο να είναι τόσο διασκεδαστικό, ακόμη και τρυφερό. Σίγουρα δεν είναι ταινία για όλους και έχει πράγματι μικρά σημεία που αφήνουν μια αίσθηση που «θα μπορούσε να πάει παραπέρα». Ωστόσο πρόκειται για ένα εγχείρημα που προκαλεί και ενίοτε συγκινεί. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προβολές του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και, γιατί όχι, της χρονιάς.

Για να μαθαίνετε πρώτοι νέα από τον χώρο του κινηματογράφου ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram, Χ και TikTok.